شرح فصوص الحكمة — الصفحة ٢٨٠
[ 31 ] ( روح انسان جامع عالم خلق و عالم امر )
هرگز با غرض و ارادهء واجب الوجود مخالف نيست .
و امّا نبوّت عبارت است از توجّه به عالم خلق بعد از انمحاء مطلق . و همان توجّه به اين عالم جسمانى حجاب باشد نبىّ را از ملاقات ملك « 488 »
. و هر چيز خواهد به توجّه به عالم خويش كه روح قدسى است دريابد . و پس از آن متوجّه عالم خلق گشته آن را به قوت حيوانى « 489 »
به خلايق رساند . چه قواى جسمى واسطه‌اند ميان نفس و جسم . پس اگر قوت نفس نبىّ به حدّى باشد كه قدر انحراف نظام را دوائى آرد « 490 »
موافق ، تارة مخصوص گردد به اسم رسول . پس آخر درجهء نبوّت به اوّل رسالت بسته باشد . چنان كه آخر ولايت به اوّل نبوّت بسته « 491 »
. پس « 492 »
نبى را حدّ جامعيّت باشد ، و ولى را نه . و آخر درجهء ولايت به اوّل نبوّت بسته باشد . و گاه باشد كه ولى نبىّ نباشد ، و نبىّ رسول نه . و ليكن هر رسول نبىّ باشد ، و هر نبىّ ولى .
مجملى معلّم به اين سخنان اشاره كرد : ( 101 پ ) .
( 488 ) - م « و » ندارد .
( 489 ) - م : بقوة حوالى : ط : بقوة حواى .
( 490 ) - م : آورد .
( 491 ) - ط « بسته » ندارد .
( 492 ) - م « پس » ندارد .