غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٩٩٣

479 [ اى در رخ تو پيدا انوار پادشاهى ]

479 [ اى در رخ تو پيدا انوار پادشاهى ]

479 [ اى در رخ تو پيدا انوار پادشاهى ]

1 اى در رخ تو پيدا انوار پادشاهى * در فكرت تو پنهان صد حكمت الهى

2 كلك تو بارك‌اللّه بر مُلك و دين گشاده * صد چشمه آب حيوان ، از قطره‌اى سياهى

3 بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم * ملك آن توست و خاتم ، فرماى هر چه خواهى

4 در حكمت سليمان ، هركس كه شك نمايد * بر عقل و دانش او ، خندند مرغ و ماهى

5 باز ار چه گاهگاهى ، بر سر نهد كلاهى * مُرغان قاف دانند ، آيين پادشاهى

6 تيغى كه آسمانش از فيض خود دهد آب * تنها جهان بگيرد ، بىمنت سپاهى

7 كلك تو خوش نويسد در شأن يار و اغيار * تعويذ جان‌فزايى ، افسون عمر كاهى

8 اى عنصر تو مخلوق از كبرياى عزّت * وى دولت تو ايمن از صدمهء تباهى

9 عمريست پادشاها كز مى تهيست جامم * اينك ز بنده دعوى ، وز محتسب گواهى

10 دانم دلت ببخشد بر عجز شب‌نشينان * گر حال ما بپرسى ، از باد صبحگاهى

11 گر پرتوى ز تيغت بر كان و معدن افتد * ياقوت سرخ‌رو را ، بخشند رنگ كاهى

12 جايى كه برق عصيان بر آدم صفى زد * ما را چگونه زيبد دعوى بىگناهى

13 ساقى بيار آبى از چشمهء خرابات * تا خرقه‌ها بشوييم ، از عُجْبِ خانقاهى

14 « حافظ » چو پادشاهت گهگاه مىبرد نام * رنجش ز بخت منما ، بازآ به عذر خواهى