غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٩٨٣

474 [ تو مگر بر لب آبى به هوس بنشينى ]

474 [ تو مگر بر لب آبى به هوس بنشينى ]

474 [ تو مگر بر لب آبى به هوس بنشينى ]

1 تو مگر بر لب آبى به هوس بنشينى * ورنه هر فتنه كه بينى همه از خود بينى

2 به خدايى كه تويى بندهء بگزيدهء او * كه بر اين چاكر ديرينه كسى نگزينى

3 صبر بر جور رقيب چه كنم گر نكنم * عاشقان را نبود چاره به جز مسكينى

4 سخن بىغرض از بندهء مخلص بشنو * اى كه منظور بزرگان حقيقت بينى

5 نازنينى چو تو پاكيزه‌دل و پاك‌نهاد * بهتر آنست كه با مردم بد ننشينى

6 گر امانت به سلامت ببرم باكى نيست * بيدلى سهل بود گر نبود بىدينى

7 حيفم آيد كه خرامى به تماشاى چمن * كه تو خوش‌تر ز گل و تازه‌تر از نسرينى

8 ادب و شرم تو را خسرو مهرويان كرد * آفرين بر تو كه شايسته صدچندينى

9 عجب از لطف تو اى گل كه نشينى با خار * ظاهرا مصلحت وقت در آن مىبينى

10 شيشه‌بازى سرشكم نگرى از چپ و راست * گر بر اين منظر بينش نفسى بنشينى

11 سيل اين اشك روان صبر دل « حافظ » برد * بَلَغَ الطاقةُ يا مُقْلَةَ عَينى بَينى

12 تو بدين نازكى و دلكشى اى مايهء ناز * لايق بزمگه خواجه « جلال الدينى »