غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٩٥٣

459 [ اتَتْ روائِحُ رَنْدِ الحِمى و زادَ غَرامى ]

459 [ اتَتْ روائِحُ رَنْدِ الحِمى و زادَ غَرامى ]

459 [ اتَتْ روائِحُ رَنْدِ الحِمى و زادَ غَرامى ]

1 اتَتْ روائِحُ رَنْدِ الحِمى و زادَ غَرامى * فداى خاك در دوست باد جان گرامى

2 پيام دوست شنيدن سعادت است و سلامت * مَنِ المُبَلّغُ عَنّى الى سُعادَ سلامى

3 بيا به شام غريبان و آب ديدهء من بين * بسان بادهء صافى در آبگينه شامى

4 اذا تَغَرَّدَ عَنْ ذِى الاراكِ طائِرُ خَيرٍ * فَلا تَفرَّدَ عَنْ رَوْضِها انينُ حَمامى

5 بسى نماند كه روز فراق يار سر آيد * رَأيتُ مِنْ هَضَباتِ الحِمى قِبابَ خِيامِ

6 خوشا دمى كه درآيى و گويمت به سلامت * قَدِمْتَ خَيرَ قدومٍ نَزَلتَ خيرَ مَقامِ

7 اميد هست كه زودت به بخت نيك ببينم * تو شاه گشته به فرماندهى و من به غلامى

8 وَ إن دُعيتُ بخلدٍ و صِرتُ ناقِضَ عهدٍ * فما تَطيّب نَفْسى وَ مَا اسْتَطابَ مَنامى

9 بَعِدتُ مِنكَ و قَدْ صِرتُ ذائباً كَهِلالٍ * اگر چه روى چو ماهت نديده‌ام به تمامى

10 چو سلك دُرّ خوشاب است شعر نغز تو « حافظ » * كه گاه لطف ، سبق مىبرد ز نظم نظامى