غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٩٣٧

451 [ كَتَبْتُ قِصةَ شوقى و مِدْمَعى باكى ]

451 [ كَتَبْتُ قِصةَ شوقى و مِدْمَعى باكى ]

451 [ كَتَبْتُ قِصةَ شوقى و مِدْمَعى باكى ]

1 كَتَبْتُ قِصةَ شوقى و مِدْمَعى باكى * بيا كه بىتو بجان آمدم ز غمناكى

2 بسا كه گفته‌ام از شوق با دو ديدهء خويش * ايا مَنازِلَ سَلْمى فَايَن سَلْماكِ

3 عجيب واقعه‌اى و غريب حادثه‌ييست * انا اصْطَبرتُ قَتيلًا و قاتِلى شاكى

4 كه را رسد كه كند عيب دامن پاكت * كه همچو قطره كه بر برگ گل چكد ، پاكى

5 ز خاك پاى تو داد آب روى لاله و گل * چو كلك صنع رقم زد بر آبى و خاكى

6 صبا عبير فشان گشت ، ساقيا برخيز * و هاتِ شَمْسَةَ كرمٍ مُطَيّبٍ زاكى

7 دَعِ التكاسُلَ تَغْنَمْ فَقَدْ جَرى مَثلٌ * كه زاد راهروان چستى است و چالاكى

8 اثر نماند ز من بىشمايلت ، آرى * ارى مَآثِرَ مَحْياىَ مِن مُحيّاكِ

9 ز وصف روى تو « حافظ » چگونه نطق زند * كه چون صفات الهى وَراى ادراكى