غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٩٢٩

447 [ هزار جهد بكردم كه يار من باشى ]

447 [ هزار جهد بكردم كه يار من باشى ]

447 [ هزار جهد بكردم كه يار من باشى ]

1 هزار جهد بكردم كه يار من باشى * قراربخش دل بىقرار من باشى

2 چراغ ديدهء شب‌زنده‌دار من گردى * انيس خاطر اميدوار من باشى

3 چو خسروان ملاحت ، به بندگان نازند * تو در ميانه ، خداوندگار من باشى

4 شبى به كلبهء احزان عاشقان آيى * دمى انيس دل سوگوار من باشى

5 از آن عقيق كه خونين دلم ز عشوهء او * اگر كنم گله‌اى غمگسار من باشى

6 در آن چمن كه بتان دست عاشقان گيرند * گرت ز دست برآيد ، نگار من باشى

7 شود غزالهء خورشيد صيد لاغر من * گر آهويى چو تو يكدم شكار من باشى

8 سه بوسه كز دو لبت كرده‌اى وظيفهء من * اگر ادا نكنى قرض‌دار من باشى

9 من اين مراد ببينم به عمر خود كه شبى * به جاى اشك روان ، در كنار من باشى ؟

10 من ار چه « حافظ » شهرم جوى نمىارزم * مگر تو از كرم خويش يار من باشى