غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٩٢٥

445 [ عمر بگذشت به بىحاصلى و بُلهوسى ]

445 [ عمر بگذشت به بىحاصلى و بُلهوسى ]

445 [ عمر بگذشت به بىحاصلى و بُلهوسى ]

1 عمر بگذشت به بىحاصلى و بُلهوسى * اى پسر جام ميم ، ده كه به پيرى برسى

2 چه شِكرهاست درين شهر كه قانع شده‌اند * شاهبازان طريقت به مقام مگسى

3 با دل خونشده ، چون نافه خوشش بايد بود * هر كه مشهور جهان گشت به مشكين‌نفسى

4 لَمعَ البَرقُ مِنَ الطورِ و آنَسْتُ به * فَلَعَلّى لَكَ آتٍ بشهابِ قَبَس

5 بال بگشاى و صفير از شجر طوبا زن * حيف باشد چو تو مرغى كه اسير قفسى

6 كاروان رفت و تو در راه كمينگاه به خواب * وه كه بس بىخبر از غلغل چندين جرسى

7 تا چو مجمر نفسى دامن جانان گيريم * جان نهاديم بر آتش ز پى خوش نفسى

8 چند پويد به هواى تو ز هر سو « حافظ » * يَسّر اللّهُ طريقاً بِكَ يا مُلْتَمَسى

« 1 »


( 1 ) اين غزل در متن نسخهء پ يافته نشد .