غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٩١٣

439 [ اى كه مهجورى عشاق روا مىدارى ]

439 [ اى كه مهجورى عشاق روا مىدارى ]

439 [ اى كه مهجورى عشاق روا مىدارى ]

1 اى كه مهجورى عشاق روا مىدارى * عاشقان را ، ز بَرِ خويش جدا مىدارى

2 تشنهء باديه را هم به زلالى درياب * به اميدى كه درين ره به خدا مىدارى

3 دل ربودى و بِحِل كردمت اى جان ، ليكن * به ازين دار نگاهش كه مرا مىدارى

4 ساغر ما كه حريفانِ دگر مىنوشند * ما تحمل نكنيم ار تو روا مىدارى

5 اى مگس عرصهء سيمرغ نه جولانگه تست * عِرض خود مىبرى و زحمت ما مىدارى

6 تو به تقصير خود افتادى از اين در محروم * از كه مىنالى و فرياد چرا مىدارى ؟

7 « حافظ » ار پادشهان پايه به خدمت طلبند * كار ناكرده چه اميد عطا مىدارى ؟