غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٣

424 [ اى كه بر ماه از خط مشكين نقاب انداختى ]

1 اى كه بر ماه از خط مشكين نقاب انداختى * لطف كردى ، سايه‌اى بر آفتاب انداختى

2 تا چه خواهد كرد با ما آب‌ورنگ عارضت ؟ * حاليا بىرنگ نقش خود ، بر آب انداختى

3 گوى خوبى بردى از خوبان خُلَّخْ شاد باش * جام كيخسرو طلب ، كافراسياب انداختى

4 هر كسى با شمع رخسارت به وجهى عشق باخت * ز آن ميان پروانه را در اضطراب انداختى

5 طاعت من گرچه از مستى خرابم ، رد مكن * كاندرين شغلم به اميد ثواب انداختى

6 خواب بيداران ببستى و آنگه از نقش خيال * تهمتى بر شب‌روانِ خيل خواب انداختى

7 پرده از رخ برفكندى يك نظر در جلوه‌گاه * وز حيا حور و پرى را در حجاب انداختى

8 از فريب نرگس مخمور و لعل مىپرست * حافظ خلوت‌نشين را در شراب انداختى

9 گنج عشق خود نهادى در دل ويران ما * سايهء دولت برين كُنج خراب انداختى

10 وز براى صيد دل در گردنم زنجير زلف * چون كمند خسرو مالك رقاب انداختى

11 داور دارا شكوه اى آنكه تاج آفتاب * از سر تعظيم بر خاك جناب انداختى

12 نصرت الدين « شاه يحيى » اى كه خصم ملك را * از تَفِ شمشير چون آتش در آب انداختى

13 باده نوش از جام عالَم بين ، كه بر اورنگ جم * شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختى

14 زينهار از آب شمشيرت كه شيران را از آن * تشنه‌لب كردى و گُردان را در آب انداختى