غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

26 [ چو بشنوى سخن اهل دل مگو كه خطاست ]

1 چو بشنوى سخن اهل دل مگو كه خطاست * سخن‌شناس نيى جان من خطا اينجاست

2 سرم به دنيا و عقبا فرونمىآيد * تبارك الله ازين فتنه‌ها كه در سر ماست

3 در اندرون من خسته‌دل ندانم كيست * كه من خموشم و او در فغان و در غوغاست

4 دلم ز پرده برون شد كجايى اى مطرب * بنال هان كه از اين پرده كار ما به نواست

5 مرا به كار جهان هرگز التفات نبود * رخ تو در نظر من چنين خوشش آراست

6 نخفته‌ام ز خيالى كه مىپزم هيهات * خمار صد شبه دارم شرابخانه كجاست

7 چنين كه صومعه آلوده شد ز خون دلم * گَرَم به باده بشوييد حق به دست شماست

8 از آن به ديرِ مغانم عزيز مىدارند * كه آتشى كه نميرد ، هميشه در دل ماست

9 چه راه بود كه در پرده مىزد آن مطرب * كه رفت عمر و دماغم هنوز پر ز هواست

10 نداى عشق تو دوشم در اندرون دادند * فضاى سينهء حافظ هنوز پر ز صداست