غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٩

417 [ سحرگاهى كه مخمور شبانه ]

1 سحرگاهى كه مخمور شبانه * گرفتم باده با چنگ و چغانه

2 نهادم عقل را ره‌توشه از مى * ز شهر هستيش كردم روانه

3 نگار مىفروشم عشوه‌اى داد * كه ايمن گشتم از مكر زمانه

4 ز ساقى كمان ابرو شنيدم * كه اى تير ملامت را نشانه

5 نبندى زان ميان طرفى كمروار * اگر خود را ببينى در ميانه

6 برو اين دام بر مرغى دگر نه * كه عنقا را بلند است آشيانه

7 نديم و مطرب و ساقى همه اوست * خيال آب‌وگل در ره ، بهانه

8 كه بندد طرف وصل از حسن شاهى * كه با خود عشق بازد جاودانه ؟

9 بده كشتى مى تا خوش برآييم * ازين درياى ناپيدا كرانه

10 وجود ما معماييست « حافظ » * كه تحقيقش فسونست و فسانه