غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٨٥٥

410 [ وصال او ز عمر جاودان به ]

1 وصال او ز عمر جاودان به * خداوندا مرا آن ده ، كه آن به

2 به شمشيرم زد و با كس نگفتم * كه راز دوست از دشمن نهان به

3 شبى مىگفت چشم كس نديدست * ز مرواريد گوشم در جهان به

4 دلا دايم گداى كوى او باش * به حكم آنكه دولت جاودان به

5 به خلدم دعوت اى زاهد مفرماى * كه اين سيب ز نخ ، زان بوستان به

6 گلى كآن پايمال سرو ما گشت * بود خاكش ز خون ارغوان به

7 به داغ بندگى مردن درين در * به جان او كه از ملك جهان به

8 جوانا سر متاب از پند پيران * كه راى پير ، از بخت جوان به

9 خدا را از طبيب من بپرسيد * كه آخر كى شود اين ناتوان به ؟

10 اگر چه « زنده‌رود » آب‌حياتست * ولى « شيراز » ما از « اصفهان » به

11 سخن اندر دهان يار ، گوهر * و ليكن گفتهء « حافظ » از آن به