غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٨١١

388 [ ز در درآى و شبستان ما منوّر كن ]

1 ز در درآى و شبستان ما منوّر كن * هواى مجلس روحانيان معطّر كن

2 به چشم و ابروى جانان سپرده‌ام دل و جان * بيا بيا و تماشاى طاق و منظر كن

3 بگو به خازن جنت كه خاك اين مجلس * به تحفه بر سوى فردوس و عودِ مجمر كن

4 حجابِ ديدهء ادراك شد شعاع جمال * بيا و خرگه خورشيد را منوّر كن

5 طمع به قند وصال تو حد ما نبود * حوالتم به لب لعل همچو شكّر كن

6 اگر فقيه نصيحت كند كه عشق مباز * پياله‌اى بدهش گو دماغ را تر كن

7 چو شاهدان چمن زيردست حسن تواند * كرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر كن

8 ستارهء شب هجران نمىفشاند نور * به بام قصر برآى و چراغ مه بر كن

9 فضول نفس حكايت بسى كند ، ساقى * تو كار خود مده از دست و مى به ساغر كن

10 ازين مُزَوّجه و خرقه نيك در تنگم * به يك كرشمهء صوفىكُشم ، قلندر كن

11 پس از ملازمت عيش و عشق مهرويان * ز كارها كه كنى شعر « حافظ » از بر كن