غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٧٧

371 [ سرم خوشست و به بانگ بلند مىگويم ]

1 سرم خوشست و به بانگ بلند مىگويم * كه من نسيم حيات از پياله مىجويم

2 گرم نه پير مغان در به روى بگشايد * كدام در بزنم چاره از كجا جويم ؟

3 عبوس زهد به وجه خمار ننشيند * مريد فرقهء دُردىكشان خوش‌خويم

4 مكن درين چمنم سرزنش به خودرويى * چنان كه پرورشم مىدهند مىرويم

5 تو خانقاه و خرابات در ميانه مبين * خدا گواست كه هرجا كه هست با اويم

6 ز شوقِ نرگسِ مستِ بلندبالائى * چو لاله با قدح افتاده بر لب جويم

7 شدم فسانه به سرگشتگى ، چو گيسوى دوست * كشيد در خم چوگان خويش چون گويم

8 غبارِ راهِ طلب كيمياى بهروزيست * غلام دولت آن خاك عنبرين بويم

9 بيار مى كه به فتواى « حافظ » از دل پاك * غبار زرق ، به فيض قدح فروشويم