غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٥

350 [ غم زمانه كه هيچش كران نمىبينم ]

1 غم زمانه كه هيچش كران نمىبينم * دواش جز مى چون ارغوان نمىبينم

2 به ترك خدمت پير مغان نخواهم گفت * چرا كه مصلحت خود در آن نمىبينم

3 نشان اهل خدا عاشقيست ، با خود دار * كه در مشايخ شهر اين نشان نمىبينم

4 درين خمار ، كسم جرعه‌اى نمىبخشد * ببين كه اهل دلى در جهان نمىبينم

5 ز آفتاب قدح ، ارتفاع عيش مگير * چرا كه طالع وقت آن‌چنان نمىبينم

6 نشان موى ميانش كه دل در آن بستم * ز من مپرس كه خود در ميان نمىبينم

7 برين دو ديدهء حيران من هزار افسوس * كه با دو آينه رويش عيان نمىبينم

8 قد تو تا بشد از جويبار ديدهء من * به جاى سرو جز آب‌روان نمىبينم

9 من و سفينهء « حافظ » كه جز درين دريا * بضاعت سخن دُرفشان نمىبينم