غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٣١

348 [ اگر بر خيزد از دستم كه با دلدار بنشينم ]

1 اگر برخيزد از دستم كه با دلدار بنشينم * ز جام وصل مى نوشم ، ز باغ عيش ، گل چينم

2 مگر ديوانه خواهم شد درين سودا كه شب تا روز * سخن با ماه مىگويم ، پرى در خواب مىبينم

3 چو هر خاكى كه باد آورد فيضى بُرد از انعامت * ز حال بنده ياد آور ، كه خدمتكار ديرينم

4 لبت شَكّر به مستان داد و چشمت مى به مخموران * منم كز غايت حرمان نه با آنم نه با اينم

5 شراب تلخ صوفىسوز ، بنيادم بخواهد برد * لبم بر لب نه اى ساقى و بِستان جان شيرينم

6 نه هر كو نقش نظمى زد كلامش دلپذير افتد * تذروِ طرفه « من » گيرم كه چالاك است شاهينم

7 و گر باور نمىدارى رو از صورتگر چين پرس * كه مانى نسخه مىخواهد ز نوك كلكِ مشكينم

8 وفادارى و حق گويى نه كار هر جهان‌داريست * غلام آصف دوران جلال الحق و الدينم

9 رموز مستى و رندى ز من بشنو نه از « حافظ » * كه با جام و قدح هر شب نديم ماه و پروينم