غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٩

347 [ حاليا مصلحت وقت در آن مىبينم ]

1 حاليا مصلحت وقت در آن مىبينم * كه كشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم

2 جز صراحى و كتابم نبود يار و نديم * تا حريفانِ دغا را به جهان كم بينم

3 بس كه در خرقهء آلوده زدم لاف صلاح * شرمسار از رخ ساقى و مىِ رنگينم

4 جامِ مىگيرم و از اهل ريا دور شوم * يعنى از خلق جهان پاك‌دلى بگزينم

5 سر به آزادگى از خلق بر آرم چون سرو * گر دهد دست كه دامن ز خسان درچينم

6 سينهء تنگ من و بار غم او هيهات * مرد اين بار گران نيست دل مسكينم

7 بر دلم گَردِ ستمهاست خدايا مپسند * كه مكدّر شود آيينهء مهرآيينم

8 بندهء آصف عهدم ، دلم از راه مبر * كه اگر دم زنم از چرخ بخواهد كينم

9 من اگر رند خراباتم و گر « حافظ » شهر * اين متاعم كه تو مىبينى و كمتر زينم