غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٣

344 [ روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مىكنم ]

1 روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مىكنم * در لباس فقر كار اهل دولت مىكنم

2 تا كى اندر دام وصل آرم تذروى خوش خرام * در كمينم و انتظار وقت فرصت مىكنم

3 واعظ ما بوى حق نشنيد بشنو كاين سخن * در حضورش نيز مىگويم نه غيبت مىكنم

4 با صبا افتان‌وخيزان مىروم تا كوى دوست * وز رياحين و گل استمداد همت مىكنم

5 خاك كويت زحمت ما بر نتابد بيش ازين * لطفها كردى بتا تخفيف زحمت مىكنم

6 زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تير بلاست * ياد آر اى دل كه چندينت نصيحت مىكنم

7 ديدهء بدبين بپوشان اى كريم عيب پوش * زين دليريها كه من در كُنج خلوت مىكنم

8 « حافظم » در محفلى دردى كشم در مجلسى * بنگر اين شوخى كه چون با خلق صنعت مىكنم