غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٣
334 [ حجابِ چهرهء جان مىشود غبار تنم ]
334 [ حجابِ چهرهء جان مىشود غبار تنم ]
334 [ حجابِ چهرهء جان مىشود غبار تنم ]
1 حجابِ چهرهء جان مىشود غبار تنم * خوشا دمى كه از اين چهره پرده برفكنم
2 چنين قفس نه سزاى چو من خوش‌الحانيست * روم به گلشن رضوان كه مرغ آن چمنم
3 عيان نشد كه چرا آمدم ، كجا رفتم * دريغ و درد كه غافل ز كار خويشتنم
4 چگونه طوف كنم در فضاى عالم قدس ؟ * چو در سراچهء تركيب ، تخته بند تنم
5 اگر ز خون دلم بوى مُشك مىآيد * عجب مدار كه همدرد آهوى ختنم
6 طرازِ پيرهنِ زركشم مبين چون شمع * كه سوزهاست نهانى ، درون پيرهنم
7 بيا و هستى « حافظ » ز پيش او بردار * كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم