غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٩

17 [ خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت ]

1 خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت * به قصد جان من زار ناتوان انداخت

2 نبود نقش دو عالم كه رنگ الفت بود * زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت

3 به يك كرشمه كه نرگس به خودفروشى كرد * فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

4 شراب خورده و خوى كرده كى شدى به چمن * كه آب‌روى تو آتش ، در ارغوان انداخت

5 بنفشه طرهء مفتول خود گره مىزد * صبا حكايت زلف تو در ميان انداخت

6 ز شرمِ آنكه به روى تو نسبتش كردند * سمن به دست صبا خاك در دهان انداخت

7 من از وَرَع مى و مطرب نديدمى زين پيش * هواى مغبچگانم درين و آن انداخت

8 كنون به آب مى لعل ، خرقهء مىشويم * نصيبهء ازل از خود نمىتوان انداخت

9 مگر گشايش حافظ درين خرابى بود * كه بخششِ ازلش در مىِ مغان انداخت

10 جهان به كام من اكنون شود كه دور زمان * مرا به بندگى خواجهء جهان انداخت