غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٩

302 [ بُشرى اذا السلامَةُ حَلّت بذى سَلَم ]

1 بُشرى اذا السلامَةُ حَلّت بذى سَلَم * للّه حَمدُ معترفٍ غايةَ النعَم

2 آن خوش خبر كجاست كه اين فتح ، مژده داد * تا جان فشانمش چو زر و سيم در قدم

3 از بازگشت شاه درين طُرفه منزل است * آهنگ خصم او به سرا پردهء عدم

4 پيمان‌شكن هرآينه گردد شكسته حال * انّ العُهودَ عِندَ مَليكِ النهى ذِمَمْ

5 مىجست از سحاب امل رحمتى ولى * جز ديده‌اش معاينه ، بيرون ندادنم

6 در نيل غم فتاد و سپهرش به طنز گفت : * الآن قد نَدِمتَ و ما يَنفَعُ النَدَمْ

7 ساقى چو يار مهرخ و از اهل راز بود * « حافظ » بخورد باده و شيخ و فقيه هم