غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٩

297 [ شَمَمْتُ روح ودادٍ و شِمْتُ برقَ وصال ]

1 شَمَمْتُ روح ودادٍ و شِمْتُ برقَ وصال * بيا كه بوى ترا ميرم اى نسيم شمال

2 ا حادياً بِجمال الحبيبِ قِف و انزِل * كه نيست صبر جميلم ز اشتياق جمال

3 حكايت شب هجران فروگذاشته به * به شكر آنكه بر افكند پرده ، روز وصال

4 چو يار بر سر صلح است و عذر مىخواهد * توان گذشت ز جور رقيب در همه حال

5 بيا كه پردهء گلريز هفت خانهء چشم * كشيده‌ايم به تحريرِ كارگاه خيال

6 بجز خيال دهان تو نيست در دلِ تنگ * كه كس مباد چو من ، در پى خيال محال

7 ملال مصلحتى مىنمايم از جانان * كه كس به جِدّ ننمايد ز جان خويش ملال

8 قتيل عشق تو شد « حافظ » غريب ، ولى * به خاك ما گذرى كن ، كه خون مات حلال