غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦١٩

292 [ مقام امن و مى بىغَش و رفيق شفيق ]

1 مقام امن و مى بىغَش و رفيق شفيق * گرت مدام ميسر شود زهى توفيق

2 جهان و كار جهان جمله هيچ‌درهيچ است * هزار بار من اين نكته كرده‌ام تحقيق

3 دريغ و درد كه تا اين زمان ندانستم * كه كيمياى سعادت رفيق بود رفيق

4 به مأمنى رو و فرصت شمر غنيمت وقت * كه در كمينگه عمرند قاطعان طريق

5 بيا كه توبه ز لعل نگار و خندهء جام * تصوّريست كه عقلش نمىكند تصديق

6 ملاحتى كه تو را در چهِ زنخدان است * به كُنه آن نرسد ، صدهزار فكر عميق

7 اگر چه موى ميانت به چون منى نرسد * خوش است خاطرم از فكر آن خيال دقيق

8 اگر به رنگ عقيق است اشك من چه عجب ؟ * كه مهر خاتم لعل تو هست ، همچو عقيق

9 به خنده گفت كه « حافظ » غلام طَبع توام * ببين كه تا به چه حدّم همىكند تحميق