غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦١٥

290 [ طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف ]

1 طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف * گر بكَشم زهى طرب ور بكُشد زهى شرف

2 طرف كَرَم ز كس نبست اين دل پراميد من * گرچه سخن همىبرد ، قصهء من به هر طرف

3 چند به ناز پرورم مهر بتان سنگدل ؟ * ياد پدر نمىكنند اين پسران ناخلف

4 من به خيال زاهدى گوشه‌نشين و طرفه آنك * مغبچه‌اى ز هر طرف مىزندم به چنگ و دف

5 ابروى دوست كى شود دستكشِ خيال من ؟ * كس نزدست ازين كمان تير مراد بر هدف

6 از خم ابروى توام هيچ گشايشى نشد * وه كه درين خيال كج ، عمر عزيز شد تلف

7 صوفى شهر بين كه چون لقمه شُبهه مىخورد * پاردمش دراز باد آن حَيَوان خوش علف

8 بىخبرند زاهدان ، نقش بخوان و لا تَقُلْ * مست رياست محتسب ، باده بده و لا تَخَفْ

9 « حافظ » اگر قدم زنى در ره خاندان به صدق * بدرقهء رهت شود همت « شحنهء نجف »