غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٥

275 [ يا رب آن نوگل خندان كه سپردى به منش ]

1 يا رب آن نوگل خندان كه سپردى به منش * مىسپارم به تو از چشم حسود چمنش

2 گر به سر منزل سلمى رسى ، اى باد صبا * چشم دارم كه سلامى برسانى ز منش

3 گو دلم حق وفا با خطوخالت دارد * محترم دار در آن طرهء عنبرشكنش

4 به ادب نافه‌گشايى كن از آن زلف سياه * جاى دلهاى عزيزست به هم بر مَزَنش

5 در مقامى كه به ياد لب او مىنوشند * سفله آن مست كه باشد خبر از خويشتنش

6 گرچه از كوى وفا گشت به صد مرحله دور * دور باد آفت دُور فلك از جان و تنش

7 هر كه ترسد ز ملال ، اندهِ عشقش نه حلال * سرِ ما و قدمش ، يا لب ما و دهنش

8 عِرض و مال از در ميخانه نشايد اندوخت * هر كه اين آب خورد ، رخت به دريا فكنش

9 شعر « حافظ » همه بيت الغزل معرفتست * آفرين بر نفس دلكش و لطف سخنش