غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٧

266 [ دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس ]

266 [ دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس ]

266 [ دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس ]

1 دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس * كه چنان زو شده‌ام بىسروسامان كه مپرس

2 كس به امّيدِ وفا ترك دل و دين مكناد * كه چنانم من ازين كرده پشيمان كه مپرس

3 به يكى جرعه كه آزار كسش در پى نيست * زحمتى مىكشم از مردم نادان كه مپرس

4 زاهد از ما به سلامت بگذر ، كاين مى لعل * دل و دين مىبرد از دست ، بدانسان كه مپرس

5 گوشه گيرى و سلامت هوسم بود ، ولى * شيوه‌اى مىكند آن نرگس فتان كه مپرس

6 گفتگوهاست درين راه كه جان بگدازد * هر كسى عربدهء اين كه مبين آنكه مپرس

7 گفتم از گوى فلك صورت حالى پرسم * گفت : آن مىكشم اندر خَمِ چوگان كه مپرس

8 گفتمش زلف به قصد كه شكستى ؟ گفتا : * « حافظ » اين قصه دراز است به قرآن كه مپرس