غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٥٦١

263 [ دلا رفيق سفر ، بختِ نيك‌خواهت بس ]

1 دلا رفيق سفر ، بختِ نيك‌خواهت بس * نسيم روضهء شيراز ، پيك راهت بس

2 دگر ز منزل جانان سفر مكن درويش * كه سِيرِ معنوى و كنج خانقاهت بس

3 به صدرِ مِصطبه بنشين و ساغر مِى نوش * كه اين‌قَدَر ز جهان كسب مال و جاهت بس

4 زيادتى مطلب كار بر خود آسان كن * صراحى مى لعل و بتى چو ماهت بس

5 فلك به مردم نادان دهد زمام مراد * تو اهل دانش و فضلى همين گناهت بس

6 و گر كمين بگشايد غمى ز گوشهء دل * حريمِ درگه پير مغان ، پناهت بس

7 هواى مسكن مألوف و عهد يار قديم * ز رهروان سفر كرده ، عذرخواهت بس

8 به هيچ ورد دگر نيست حاجت اى « حافظ » * دعاى نيم‌شب و درس صبحگاهت بس

9 به منّت دگران خو مكن كه در دو جهان * رضاى ايزد و انعام پادشاهت بس