غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٥١١

238 [ بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد ]

1 بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد * از يار آشنا خبر آشنا شنيد

2 اينش سزا نبود دل حق‌گزار من * كز غمگسار خود سخن ناسزا شنيد

3 يا رب كجاست محرم رازى كه يك زمان * دل شرح آن دهد كه چه گفت و چها شنيد

4 اى شاه حسن ، چشم به حال گدا فكن * كاين گوش بس حكايت شاه و گدا شنيد

5 ما باده زير خرقه نه امروز مىكشيم * صد بار پير ميكده اين ماجَرا شنيد

6 ما مى به بانگ چنگ نه امروز مىخوريم * بس دُور شد كه گنبد چرخ اين صَدا شنيد

7 ساقى بيا كه عشق ندا مىكند بلند * كآن كس كه گفت قصه ما هم ز ما شنيد

8 سرِّ خدا كه عارف سالك به كس نگفت * در حيرتم كه باده‌فروش از كجا شنيد

9 پند حكيم عين صوابست و محض خير * فرخنده بخت ، آن كه به سمع رضا شنيد

10 محروم اگر شدم ز سرِ كوى او چه شد ؟ * از گلشن زمانه كه بوى وفا شنيد ؟

11 هر شام ، ماجراى من و او ، شمال گفت * هر صبح ، گفتگوى من و او ، صبا شنيد

12 خوش مىكنم به بادهء مشكين ، مشام جان * كز دلق پوشِ صومعه بوى ريا شنيد

13 « حافظ » وظيفهء تو دعا گفتن است و بس * در بند آن مباش كه نشنيد يا شنيد