غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٥

230 [ چو آفتابِ مى از مشرق پياله برآيد ]

1 چو آفتابِ مى از مشرق پياله برآيد * ز باغ عارض ساقى هزار لاله برآيد

2 نسيم در سرِ گل ، بشكند كُلالهء سنبل * چو از ميان چمن بوى آن كلاله برآيد

3 حكايت شب هجران نه ز آن حكايتهاست * كه شمّه‌اى ز بيانش به صد رساله برآيد

4 ز گِردخوان نگون فلك طمع نتوان داشت * كه بىملامت صد غُصّه يك نواله برآيد

5 گرت چو نوح نبى صبر هست در غم طوفان * بلا بگردد و كام هزارساله برآيد

6 به سعى خود نتوان برد پى به گوهر مقصود * زهى خيال كه اين كار ، بىحواله برآيد

7 نسيم زلف تو چون بگذرد به تربت « حافظ » * ز خاك كالبدش صدهزار ناله برآيد