غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٣

229 [ دست از طلب ندارم تا كام من برآيد ]

229 [ دست از طلب ندارم تا كام من برآيد ]

229 [ دست از طلب ندارم تا كام من برآيد ]

1 دست از طلب ندارم تا كام من برآيد * يا تن رسد به جانان يا جان ز تن برآيد

2 بگشاى تربتم را بعد از وفات و بنگر * كز آتش درونم دود از كفن برآيد

3 بنماى رخ كه خلقى واله شوند و حيران * بگشاى لب كه فرياد از مرد و زن برآيد

4 جان بر لب است و حسرت در دل كه از لبانش * نگرفته هيچ كامى ، جان از بدن برآيد

5 از حسرت دهانش ، آمد به تنگ جانم * خود كام تنگدستان ، كى زان دهن برآيد ؟

6 بر بوى آنكه روزى يابد گلى چو رويت * آيد نسيم و هر دم گِردِ چمن برآيد

7 گويند ذكر خيرش در خيل عشقبازان * هرجا كه نام « حافظ » در انجمن برآيد