غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٥

220 [ گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

1 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود * تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود

2 رندى آموز و هنر كن كه نه چندان هنر است * حَيَوانى كه ننوشد مى و انسان نشود

3 گوهر پاك ببايد كه شود قابل فيض * ورنه هر سنگ و گلى لؤلؤ و مرجان نشود

4 اسم اعظم بكند كار خود اى دل خوش باش * كه به تلبيس و حِيَل ديو ، سليمان نشود

5 عشق مىورزم و اميد كه اين فنِّ شريف * چون هنرهاى دگر موجب حرمان نشود

6 دوش مىگفت كه فردا بدهم كام دلت * سببى ساز خدايا كه پشيمان نشود

7 حسن خلقى ز خدا مىطلبم روى ترا * تا دگر خاطر ما از تو پريشان نشود

8 ذره را تا نبود همت عالى « حافظ » * طالب چشمهء خورشيد درخشان نشود