غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٦١

213 [ خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود ]

213 [ خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود ]

213 [ خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود ]

1 خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود * گر تو بيداد كنى شرط مروّت نبود

2 ما جفا از تو نبينيم و تو خود نپسندى * آنچه در مذهب ارباب طريقت نبود

3 خيره آن ديده كه آبش نبرد گريهء عشق * تيره آن دل كه درو شمع محبت نبود

4 دولت از مرغ همايون طلب و سايهء او * زانكه با زاغ و زغن شهپر دولت نبود

5 گر من از ميكده همت طلبم عيب مكن * پير ما گفت كه در صومعه همت نبود

6 چون طهارت نبود كعبه و بتخانه يكيست * نبود خير در آن خانه كه عصمت نبود

7 چون چنين نيك ز سر رشته خود بىخبرم * آن مبادا كه مددكارىِ فرصت نبود

8 تا به افسون نكند جادوى چشم تو مدد * نور در سوختن شمع مودّت نبود

9 « حافظا » علم و ادب ورز كه در مجلس خاص * هر كه را نيست ادب لايق صحبت نبود