غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٥

210 [ آن يار كزو خانهء ما جاى پرى بود ]

1 آن يار كزو خانهء ما جاى پرى بود * سر تا قدمش چون پرى از عيب برى بود

2 دل گفت فروكش كنم اين شهر به بويش * بيچاره ندانست كه يارش سفرى بود

3 تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد * تا بود فلك شيوهء او پرده‌درى بود

4 منظور خردمند من آن ماه كه او را * با حسن ادب شيوهء صاحب نظرى بود

5 از چنگ منش اختر بدمهر بدر برد * آرى چكنم فتنهء دورِ قمرى بود

6 عذرش بنه اى دل كه تو درويشى و او را * در مملكت حسن ، سر تاجورى بود

7 اوقات خوش آن بود كه با دوست به سر رفت * باقى همه بىحاصلى و بىخبرى بود

8 خوش بود لب آب‌وگل و سبزه و نسرين * افسوس كه آن سرو روان رهگذرى بود

9 خود را بكش اى بلبل ازين رشك كه گل را * با باد صبا وقت سحر جلوه‌گرى بود

10 هر گنج سعادت كه خدا داد به « حافظ » * از يُمنِ دعاى شب و درس سحرى بود