غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٥

5 [ دل مىرود ز دستم صاحبدلان خدا را ]

5 [ دل مىرود ز دستم صاحبدلان خدا را ]

5 [ دل مىرود ز دستم صاحبدلان خدا را ]

1 دل مىرود ز دستم صاحبدلان خدا را * دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا

2 كشتىنشستگانيم اى باد شرطه برخيز * باشد كه بازبينيم ديدار آشنا را

3 ده روزه مِهرِ گردون افسانه است و افسون * نيكى به جاى ياران فرصت شمار يارا

4 آيينهء سكندر جام مى است بنگر * تا بر تو عرضه دارد احوال مُلك دارا

5 در حلقهء گل و مُل خوش خواند دوش بلبل * هاتِ الصَّبوحَ هُبّوا يا ايّهَا السُّكارى

6 اى صاحبِ كرامت : شكرانهء سلامت * روزى تفقدى كن درويش بينوا را

7 آسايش دو گيتى تفسير اين دو حرفست * با دوستان مروّت ، با دشمنان مدارا

8 در كوى نيك نامى ما را گذر ندادند * گر تو نمىپسندى ، تغيير كن قضا را

9 بِنتُ العنب كه زاهد امُ‌الخبائثش خواند * اشهى لنا و احْلى مِن قُبلَةِ العَذارى

10 هنگام تنگدستى در عيش كوش و مستى * كاين كيمياى هستى قارون كند گدا را

11 تركان پارسىگو بخشندگان عمرند * ساقى بشارتى ده پيران پارسا را

12 حافظ به خود نپوشيد اين خرقهء مىآلود * اى شيخ پاك‌دامن معذور دار ما را