غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٣١

198 [ كنون كه در چمن آمد گل از عدم به وجود ]

1 كنون كه در چمن آمد گل از عدم به وجود * بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود

2 بنوش جام صبوحى به نالهء دف و چنگ * ببوس غبغب ساقى به نغمهء نى و عود

3 به باغ تازه كن آيين دين « زرتشتى » * كنون كه لاله بر افروخت آتش « نمرود »

4 ز دست شاهد نازك عذار عيسى دم * شراب نوش و رها كن حديث عاد و ثمود

5 جهان چو خلد برين شد به دور سوسن و گل * ولى چه سود كه در وى نه ممكن است خلود

6 به دُور گل منشين بىشراب و شاهد و چنگ * كه همچو دور بقا هفته‌اى بود معدود

7 شد از بروج رياحين چو آسمان روشن * زمين به اختر ميمون و طالع مسعود

8 بخواه جام صبوحى به ياد « آصف عهد » * وزير ملك سليمان « عماد دين محمود »

9 چو گل سوار شود بر هوا سليمان‌وار * سحر كه مرغ درآيد به نغمهء داود

10 بود كه مجلس « حافظ » به يُمنِ تربيتش * هر آنچه مىطلبد جمله باشدش موجود