غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٩

197 [ بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند ]

1 بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند * گره از كار فروبستهء ما بگشايند

2 اگر از بهر دل زاهد خودبين بستند * دل قوى دار كه از بهر خدا بگشايند

3 به صفاى دل رندان ، كه صبوحىزدگان * بس در بسته به مفتاح دعا بگشايند

4 نامهء تعزيت دختر رز بنويسيد * تا حريفان همه خون از مژه‌ها بگشايند

5 گيسوى چنگ ببرّيد به مرگ مى ناب * تا همه مغبچگان زلف دو تا بگشايند

6 درِ ميخانه ببستند ، خدايا مپسند * كه درِ خانهء تزوير و ريا بگشايند

7 « حافظ » اين خرقه كه دارى تو ببينى فردا * كه چه زنّار ز زيرش به دغا بگشايند