غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤١٣

189 [ سمن‌بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند ]

1 سمن‌بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند * پرىرويان قرار دل چو بستيزند بستانند

2 به فتراك جفا دلها چو بربندند بربندند * ز زلف عنبرين جانها چو بفشانند بفشانند

3 به عمرى يك نفس با ما چو بنشينند برخيزند * نهال صبر در خاطر چو برخيزند بنشانند

4 سرشك گوشه‌گيران را چو دريابند دُر يابند * رخ مهر از سحر خيزان نگردانند اگر دانند

5 ز چشمم لعل رمّانى چو مىخندند مىبارند * ز رويم راز پنهانى چو مىبينند مىخوانند

6 دواى درد عاشق را كسى گر سهل پندارد * ز فكر آنان كه در تدبير درمانند درمانند

7 درين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند * بدين درگاه « حافظ » را چو مىخوانند ميرانند