غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤١١

188 [ در نظربازى ما بىخبران حيرانند ]

1 در نظربازى ما بىخبران حيرانند * من چنينم كه نمودم دگر ايشان دانند

2 عاقلان نقطه پرگار وجودند ولى * عشق داند كه درين دايره سرگردانند

3 جلوه‌گاه رخ او ديدهء من تنها نيست * ماه و خورشيد هم اين آينه مىگردانند

4 عهد ما با لب شيرين‌دهنان بست خداى * ما همه بنده و اين قوم خداوندانند

5 مفلسانيم و هواى مى و مطرب داريم * آه اگر خرقهء پشمين به گرو نستانند

6 وصف رخسارهء خورشيد ز خفاش مپرس * كه درين آينه صاحب نظران حيرانند

7 لاف عشق و گله از يار زهى لاف دروغ * عشق‌بازانِ چنين ، مستحق هجرانند

8 مگرم چشم سياه تو بياموزد كار * ورنه مستورى و مستى همه‌كس نتوانند

9 گر به نُزهتگه ارواح برد بوى تو باد * عقل و جان ، گوهر هستى به نثار افشانند

10 گر شوند آگه از انديشهء ما مغبچگان * بعد ازين خرقهء صوفى به گرو نستانند

11 زاهد ار رندى « حافظ » نكند فهم چه شد ؟ * ديو بگريزد از آن قوم كه قرآن خوانند