غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٩

187 [ سرو چمان من چرا ميل چمن نمىكند ]

1 سرو چمان من چرا ميل چمن نمىكند * هم‌قدم گل نمىشود ياد سمن نمىكند

2 تا دل هرزه‌گرد من رفت به چين زلف او * زان سفر دراز خود عزم وطن نمىكند

3 پيش كمان ابرويش لابه همىكنم ولى * گوش كشيده است از آن گوش به من نمىكند

4 با همه عطر دامنت آيدم از صبا عجب * كز گذر تو خاك را مشك ختن نمىكند

5 چون ز نسيم مىشود زلف بنفشه پرشكن * وه كه دلم چه ياد آن عهدشكن نمىكند

6 دل به اميد روى او همدم جان نمىشود * جان به هواى كوى او خدمت تن نمىكند

7 ساقى سيم‌ساق من گر همه دُرد مىدهد * كيست كه تن چو جام مى جمله دهن نمىكند

8 دستخوش جفا مكن آب رخم كه فيض ابر * بىمدد سرشك من درِّ عَدَن نمىكند

9 كشتهء غمزهء تو شد « حافظ » ناشنيده پند * تيغ سزاست هر كه را درد سخن نمىكند