غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٣٩١

178 [ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ]

178 [ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ]

178 [ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ]

1 دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند * وندر آن ظلمت شب آب‌حياتم دادند

2 بى خود از شعشعهء پرتو ذاتم كردند * باده از جام تجلّىِ صفاتم دادند

3 چه مبارك سحرى بود و چه فرخنده شبى * آن شب قدر كه اين تازه‌براتم دادند

4 بعد ازين روى من و آينهء وصف جمال * كاندر آنجا خبر از جلوهء ذاتم دادند

5 من اگر كامروا گشتم و خوش‌دل چه عجب ؟ * مستحق بودم و اينها به زكاتم دادند

6 هاتف آن روز به من مژدهء اين دولت داد * كه بر آن جور و جفا ، صبر و ثباتم دادند

7 اين همه شهد و شكر كز سخنم مىريزد * اجر صبريست كز آن شاخ نباتم دادند

8 همت « حافظ » و انفاس سحر خيزان بود * كه ز بند غم ايام ، نجاتم دادند