غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٧

146 [ ساقى ار باده ازين دست به جام اندازد ]

1 ساقى ار باده ازين دست به جام اندازد * عارفان را همه در شرب مدام اندازد

2 ور چنين زير خم زلف نهد دانهء خال * اى بسا مرغ خرد را كه به دام اندازد

3 روز در كسب هنر كوش كه مى خوردن روز * دل چون آينه در زنگ ظلام اندازد

4 آن زمان وقتِ مى صبحْ فروغ است كه شب * گِرد خرگاه افق پردهء شام اندازد

5 اى خوشا حالت آن مست كه در پاى حبيب * سر و دستار نداند كه كدام اندازد

6 زاهد خام كه انكار مى و جام كند * پخته گردد چو نظر بر مى خام اندازد

7 باده با محتسب شهر ننوشى زنهار * كه خورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد

8 « حافظا » سر ز كله گوشهء خورشيد برآر * بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد