غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٥

145 [ دلم جز مهرِ مهرويان طريقى برنمىگيرد ]

1 دلم جز مهرِ مهرويان طريقى برنمىگيرد * ز هر در مىدهم پندش و ليكن درنمىگيرد

2 خدا را اى نصيحتگو ، حديث از مطرب و مى گو * كه نقشى در خيال ما ازين خوش‌تر نمىگيرد

3 صراحى مىكشم پنهان و مردم دفتر انگارند * عجب گر آتش اين زرق در دفتر نمىگيرد

4 من اين دلق مرقّع را بخواهم سوختن روزى * كه پير مىفروشانش به جامى بر نمىگيرد

5 ازآن‌رو هست ياران را صفاها با مى لعلش * كه غير از راستى نقشى در آن جوهر نمىگيرد

6 نصيحت‌گوى رندان را كه با حكم قضا جنگ است * دلش بس تنگ مىبينم مگر ساغر نمىگيرد

7 ميان گريه مىخندم كه چون شمع اندرين مجلس * زبان آتشينم هست ، ليكن در نمىگيرد

8 سر و چشمى چنين دلكش تو گويى چشم ازو برگير * برو كاين وعظ بىمعنى ، مرا در سر نمىگيرد

9 من آن آيينه را روزى به دست آرم سكندروار * اگر مىگيرد اين آتش زمانى ور نمىگيرد

10 چه خوش صيد دلم كردى بنازم چشم مستت را * كه كس آهوى وحشى را ازين خوش‌تر نمىگيرد

11 سخن در احتياج ما و استغناى معشوق است * چه سود افسونگرى اى دل چو در دلبر نمىگيرد

12 خدا را رحمى اى منعم كه درويش سر كويت * درى ديگر نمىداند رهى ديگر نمىگيرد

13 بدين شعر تر شيرين ز شاهنشه عجب دارم * كه سر تا پاى « حافظ » را چرا در زر نمىگيرد