غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٧

121 [ شاهد آن نيست كه مويى و ميانى دارد ]

1 شاهد آن نيست كه مويى و ميانى دارد * بندهء طلعت آن باش كه آنى دارد

2 شيوهء حور و پرى خوب و لطيفست ولى * خوبى آنست و لطافت كه فلانى دارد

3 چشمهء چشم مرا اى گل خندان درياب * كه به امّيد تو خوش آب‌روانى دارد

4 گوى خوبى كه برد از تو كه خورشيد آنجا * نه سواريست كه در دست ، عنانى دارد

5 دلنشين شد سخنم تا تو قبولش كردى * آرى آرى سخن عشق ، نشانى دارد

6 خم ابروى تو در صنعت تيراندازى * بستد از دست ، هر آن‌كس كه كمانى دارد

7 در ره عشق نشد كس به يقين محرم راز * هر كسى بر حسب فهم ، گمانى دارد

8 با خرابات نشينان ز كرامات ملاف * هر سخن وقتى و هر نكته مكانى دارد

9 مرغ زيرك نزند در چمنش پرده سراى * هر بهارى كه به دنباله خزانى دارد

10 مدعى گو لغز و نكته به حافظ مفروش * كلك ما نيز زبانى و بيانى دارد