غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٩

117 [ هر آن كو خاطرى مجموع و يارى نازنين دارد ]

1 هر آن كو خاطرى مجموع و يارى نازنين دارد * سعادت همدم او گشت و دولت همقرين دارد

2 حريم عشق را درگه بسى بالاتر از عقل است * كسى آن آستان بوسد كه جان در آستين دارد

3 دهان تنگ شيرينت مگر مُهرِ سليمانيست * كه نقش خاتم لعلش جهان زير نگين دارد

4 لب لعل و خط مشكين چو اينش هست آنش نيست * بنازم دلبر خود را كه هم آن و هم اين دارد

5 چو بر روى زمين باشى توانايى غنيمت دان * كه دوران ناتوانيها بسى زير زمين دارد

6 به خوارى منگر اى منعم ضعيفان و نحيفان را * كه صدر مجلس عزت گداى ره‌نشين دارد

8 بَلاگردان جان و تن ، دعاى مستمندان است * نبيند خير از آن خرمن كه ننگ از خوشه چين دارد

9 صبا از عشق من رمزى بگو با آن شه خوبان * كه صد جمشيد و كيخسرو غلام كمترين دارد

10 و گر گويد نمىخواهم چو « حافظ » عاشقى مفلس * بگوييدش كه سلطانى گدايى همنشين دارد