غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٩

87 [ حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت ]

1 حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت * آرى به اتفاق جهان مىتوان گرفت

2 افشاى راز خلوتيان ، خواست كرد ، شمع * شكر خدا كه سرِّ دلش در زبان گرفت

3 زين آتشِ نهفته كه در سينهء من است * خورشيد ، شعله‌ايست كه در آسمان گرفت

4 مىخواست گل كه دم زند از رنگ و بوى دوست * از غيرت صبا نفسش در دهان گرفت

5 آسوده بر كنار چو پرگار مىشدم * دوران چو نقطه عاقبتم در ميان گرفت

6 آن روز ، شوق ساغر مى خرمنم بسوخت * كآتش ز عكسِ عارض ساقى در آن گرفت

7 خواهم شدن به كوى مغان آستين فشان * زين فتنه‌ها كه دامن آخر زمان گرفت

8 مى خور كه هر كه آخر كار جهان بديد * از غم سبك بر آمد و رطل گران گرفت

9 بر برگ گل به خون شقايق نوشته‌اند * كآن كس كه پخته شد ، مى چون ارغوان گرفت

10 حافظ چو آب لطف ، ز نظم تو مىچكد * حاسد چگونه نكته تواند بر آن گرفت