غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣

84 [ ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت ]

1 ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت * درده قدح ، كه موسم ناموس و نام رفت

2 وقت عزيز رفت بيا تا قضا كنيم * عمرى كه بىحضور صراحى و جام رفت

3 مستم كن آن‌چنان كه ندانم ز بيخودى * در عرصه خيال كه آمد ، كدام رفت

4 بر بوى آنكه جرعهء جامت به ما رسد * در ميكده ، دعاى تو هر صبح و شام رفت

5 دل را كه مرده بود حياتى به جان رسيد * تا بويى از نسيم مىاش در مشام رفت

6 زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه * رند از ره نياز به دارالسلام رفت

7 نقد دلى كه بود ، مرا صرف باده شد * قلب سياه بود ، از آن در حرام رفت

8 در تاب توبه چند توان سوخت ، همچو عود * مى ده كه عمر در سر سوداى خام رفت

9 ديگر مكن نصيحت حافظ كه ره نيافت * گم‌گشته‌اى كه بادهء نابش بكام رفت