غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١٦٥

65 [ اگر چه عرض هنر پيش يار بىادبيست ]

1 اگر چه عرض هنر پيش يار بىادبيست * زبان خموش و ليكن دهان پر از عربيست

2 پرى نهفته رخ و ديو در كرشمهء حسن * بسوخت ديده ز حيرت كه اين چه بُلعجبيست

3 دواى درد خود اكنون از آن مُفرّح جوى * كه در صراحى چينى و ساغر حلبيست

4 درين چمن ، گل بىخار كس نچيد آرى * چراغ مصطفوى با شرار بولهبيست

5 سبب مپرس كه چرخ از چه سِفله‌پرور شد * كه كام بخشىِ او را بهانه بىسببيست

6 به نيم‌جو نخرم طاق خانقاء و رباط * مرا كه مِصطبه ايوان و پاى خُم طَنبيست

7 جمال دختر رز نور چشم ماست مگر * كه در نقاب زُجاجى و پردهء عِنبيست

8 هزار علم و ادب داشتم من اى خواجه * كنون كه مست و خرابم صلاح ، بىادبيست

9 بيار مى كه چو حافظ مدامم استظهار * به گريهء سحرى و نياز نيم شبيست