غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

53 [ روزگاريست كه سوداى بتان دين من است ]

1 روزگاريست كه سوداى بتان دين من است * غم اين كار نشاط دل غمگين من است

2 ديدن روى ترا ديدهء جان بين بايد * وين كجا مرتبهء چشم جهان‌بين من است

3 يار من باش كه زيب فلك و زينت دهر * از مه روى تو و اشكِ چو پروين من است

4 تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن كرد * خلق را ورد زبان مدحت و تحسين من است

5 دولت فقر خدايا به من ارزانى دار * كاين كرامت سبب حشمت و تمكين من است

6 واعظ شحنه‌شناس اين عظمت گو مفروش * زانكه منزلگه سلطان دل مسكين من است

7 يا رب آن كعبه مقصود تماشاگه كيست * كه مغيلان طريقش گل و نسرين من است

8 حافظ از حشمت پرويز دگر قصه مخوان * كه لبش جرعه‌كش خسروِ شيرين من است