غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

51 [ به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتن است ]

51 [ به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتن است ]

51 [ به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتن است ]

1 به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتن است * بكش به غمزه كه اينش سزاى خويشتن است

2 گرت ز دست برآيد مراد خاطر ما * به دست باش كه خيرى به جاى خويشتن است

3 به جانت اى بت شيرين من كه همچون شمع * شبان تيره مُرادم فناى خويشتن است

4 چو رأى عشق زدى با تو گفتم اى بلبل * مكن كه آن گل خودرو براى خويشتن است

5 به مشك چين و چَگِل نيست چين گل محتاج * كه نافه‌هاش ز بندِ قباى خويشتن است

6 مرو به خانه ارباب بىمروّت دهر * كه گنج عافيتت در سراى خويشتن است

7 بسوخت حافظ و در شرط عشق و جانبازى * هنوز بر سر عهد و وفاى خويشتن است