غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

39 [ بىمهر رخت روز مرا نور نماندست ]

1 بىمهر رخت روز مرا نور نماندست * وز عمر ، مرا جز شبِ ديجور نماندست

2 هنگام وداع تو ز بس گريه كه كردم * دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست

3 مىرفت خيال تو ز چشم من و مىگفت * هيهات ازين گوشه كه معمور نماندست

4 وصل تو اجل را ز سرم دور همىداشت * از دولت هجر تو كنون دور نماندست

5 نزديك شد آن دم كه رقيبان تو گويند * دور از رخت اين خستهء مهجور نماندست

6 مِن بعد چه سود ار قدمى رنجه كند دوست * كز جان رمقى در تن رنجور نماندست

7 در هجر تو گر چشم مرا آب نمانَد * گو خون جگر ريز كه معذور نماندست

8 صبر است مرا چارهء هجران تو ليكن * چون صبر توان كرد كه مقدور نماندست

9 حافظ ز غم از گريه نپرداخت به خنده * ماتم‌زده را داعيهء سور نماندست